ผมชอบเขาครับ ชอบเขามาตั้งแต่มัธยมต้น เขาชายแท้ครับ ม ปลายเขาไปเรียนเมืองนอก กลับมาบ้างได้คุยกันบ้าง พอจบ เราก็ได้มีโอกาศสนิทสนมกัน เขารู้นะครับว่าผมชอบเขา เขาก็ดูใช้ชีวิตปกตื มีแฟนทะเลาะกันก็มาปรึกษา ผมก็แนะนำ อยากไปไหนผมก็ยอมที่จะไปส่งข้ามจังหวัดไปหมด อยากกินอะไรผมก็ยอมที่จะซื้อให้ มันไม่ใช่ด้านความใคร่นะครับ ที่ผมอยากบอกเขาคือ ผมรักเขา เขารู้อยู๋แก่ใจแต่ใช้ชีวิตปกติ ผมทรมาณเวลาเขามาร้องไห้ให้ผมฟังเวลาทะเลาะกับแฟน ผมเทคแค ดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง เขาก็รับทุกอย่างที่ผมทำให้ ทั้งๆที่เขาก็ร็ว่าผมคิดยังไงกับเขา ผมเคยถามนะว่าไม่กลัวหรอ เขาบอกเขาไว้ใจ จนตอนนี้ จะจบม ปลายแล้ว ทุกอย่างก็ปกติดี แต่ที่ไม่ปกติคือผม ที่คอยห่วงเขา คิดถึงเขา อยากดูแล ถึงเขาจะโตแต่เขาก็ดูไม่ค่อยทันคน กินเหล้าก็ไร้สติ ผมไม่กล้าล่วงเกินหรอก ผมเคารพผมให้เกียรติ์เขา แต่เมื่อไรเขาจะสนใจคนที่อยู่ข้างหลังอย่างผมบ้าง ผมเจ็บนะ ที่เพื่อนตัวเอง โดนผู้หญิงทำให้เสียน้ำตาอะ ผมทนเห็นเค้าเครียดไม่ได้ ผมควรอยู่ต่อไปแบบนี้หรือห่างไป ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าผมชอบเค้า ผมรักเขาไปแล้ว
ผมรักเพื่อนครับ อยู๋ต่อหรือจากไปดีละ